Ik ben niet de meest consequente schrijver van blogs. Ik lees blogs van anderen, die veel regelmatiger schrijven. Dan vraag ik mij wel eens af hoe het komt dat ik niet zoveel schrijf.

Het is niet zo dat ik niets te vertellen heb. Ik maak genoeg mee, ik heb genoeg gedachten en zeker voldoende emoties.

Toch komt het er niet echt van. Hoe kan dat dan? Nou, ten eerste praat ik niet heel graag over mijzelf. Dat kunnen anderen veel beter over zichzelf. Daarnaast, zoals ik al schreef, maak ik genoeg mee. Druk dus. Niet dat ik de hele dag van hier naar daar ren, vlieg en draaf. Maar, met mijn ADD hoofd heb ik genoeg aan mijn hoofd om mijn hoofd er goed bij te moeten houden.

Dan heb ik het nog niet over de depressie waar ik van aan het herstellen ben. Al kan ik daar over zeggen dat de depressie en aflopende zaak is. Ik zie de depressie niet meer zitten. Om die reden heb ik besloten dat ik wel klaar ben met mijn depressie. Tijd om met een frisse blik naar de toekomst te gaan kijken en mijn leven en nieuwe inhoud te geven.

En bij mij houdt dat ook in dat ik op zoek ga naar een ander beroep. Ik heb jaren lang in de sociale zorg gewerkt en ben er onlangs achter gekomen waarom ik daar keer op keer op stuk loop. Het is niet de agressie waar ik dagelijks mee geconfronteerd werd. Het is het, voor mij, uitzichtloze bestaan waar bijna alle cliënten in zitten. Geen toekomst hebben. Dit soms ook niet willen. Niet weten hoe en nieuw leven op te pakken. Vast zitten in de sociale kring.  En daar gaan ze weer… Ik loop daar op stuk, omdat ik het mij teveel aantrek en ik te veel wil voor cliënten die dat niet willen/kunnen.

Maar, wat wil ik dan? En wat kan ik? Waar liggen mijn kwaliteiten en mijn valkuilen? Daar ga ik mij nu eerst maar eens mee bezig houden. De eerste stap die ik ga zetten is het advies van mijn dochter van 10 (en een half) opvolgen: alle dingen opschrijven die ik leuk vind om te doen. En dan gaan kijken welke beroepen daarbij passen.

En daarom schrijf ik niet zo vaak. Ik heb nog zoveel te doen.

Jeroen