Inderdaad.

Tja, als je dan in je vorige bericht schrijft dat je niet vaak zult schrijven en je er dan achter komt dat je ruim een half jaar geleden voor het laatst geschreven hebt, klopt dat ook wel.

In het afgelopen half jaar heeft mijn leven niet stil gestaan. ADD heb ik nog steeds, mijn werk is nog steeds niet wat ik wil en ik ben actief bezig mijzelf te ontwikkelen op een voor mij minder bekend gebied: informatica.

Nu heb ik een stille voorliefde voor computers en automatisering, maar ik heb er tot voor kort nooit iets mee gedaan. Tot voor kort, want ik ben onlangs begonnen met een opleiding tot Software Engineer. Geen idee hoe het zal gaan. Ik sta er positief en open tegen over, dus ik weet dat dit gaat lukken. En zoals het altijd gaat, als je net een gele auto hebt gekocht zie je, in een keer, overal gele auto’s. Ik heb besloten deze opleiding te gaan doen en in mijn omgeving kom ik in een keer software engineers tegen. Erg prettig, want dit geeft voor mij de mogelijkheid om met vragen naar hen toe te gaan.

En ook daarin ben ik mij aan het ontwikkelen. Ik durf meer te vragen. Ik hoef niet alles zelf uit te vinden, wat al lang uitgevonden is. Er zijn echt mensen die kennis van zaken hebben, die meer weten over een onderwerp dan ik. In wat voor een afgesloten wereld heb ik de afgelopen jaren geleefd?

Blij dat ik de deur heb opengezet en naar buiten ben gestapt.

Jeroen.

Gerelateerde afbeelding

Doorzettingsvermogen

Ik ben niet de meest consequente schrijver van blogs. Ik lees blogs van anderen, die veel regelmatiger schrijven. Dan vraag ik mij wel eens af hoe het komt dat ik niet zoveel schrijf.

Het is niet zo dat ik niets te vertellen heb. Ik maak genoeg mee, ik heb genoeg gedachten en zeker voldoende emoties.

Toch komt het er niet echt van. Hoe kan dat dan? Nou, ten eerste praat ik niet heel graag over mijzelf. Dat kunnen anderen veel beter over zichzelf. Daarnaast, zoals ik al schreef, maak ik genoeg mee. Druk dus. Niet dat ik de hele dag van hier naar daar ren, vlieg en draaf. Maar, met mijn ADD hoofd heb ik genoeg aan mijn hoofd om mijn hoofd er goed bij te moeten houden.

Dan heb ik het nog niet over de depressie waar ik van aan het herstellen ben. Al kan ik daar over zeggen dat de depressie en aflopende zaak is. Ik zie de depressie niet meer zitten. Om die reden heb ik besloten dat ik wel klaar ben met mijn depressie. Tijd om met een frisse blik naar de toekomst te gaan kijken en mijn leven en nieuwe inhoud te geven.

En bij mij houdt dat ook in dat ik op zoek ga naar een ander beroep. Ik heb jaren lang in de sociale zorg gewerkt en ben er onlangs achter gekomen waarom ik daar keer op keer op stuk loop. Het is niet de agressie waar ik dagelijks mee geconfronteerd werd. Het is het, voor mij, uitzichtloze bestaan waar bijna alle cliënten in zitten. Geen toekomst hebben. Dit soms ook niet willen. Niet weten hoe en nieuw leven op te pakken. Vast zitten in de sociale kring.  En daar gaan ze weer… Ik loop daar op stuk, omdat ik het mij teveel aantrek en ik te veel wil voor cliënten die dat niet willen/kunnen.

Maar, wat wil ik dan? En wat kan ik? Waar liggen mijn kwaliteiten en mijn valkuilen? Daar ga ik mij nu eerst maar eens mee bezig houden. De eerste stap die ik ga zetten is het advies van mijn dochter van 10 (en een half) opvolgen: alle dingen opschrijven die ik leuk vind om te doen. En dan gaan kijken welke beroepen daarbij passen.

En daarom schrijf ik niet zo vaak. Ik heb nog zoveel te doen.

Jeroen